Przedszkole z Oddziałami Integracyjnymi nr 37 "Bajkowy Świat"

Przedszkole z Oddziałami Integracyjnymi
nr 37 "Bajkowy Świat"
ul. Szlenkierów 8, 01-181 Warszawa

tel: (22) 632 11 31

Ćwiczenia słuchowe-przykłady

 
Ćwiczenia słuchowe – przykłady.
 
Ćwiczenia słuchowe z wykorzystaniem bodźców niewerbalnych stanowią wstępny element wspomagania rozwoju mowy dziecka. Ćwiczenia te uczą koncentrowania uwagi na sygnałach słuchowych i analizowania tego, co się słyszy. Przygotowują, więc do wykonywania zadań polegających na uważnym słuchaniu i różnicowaniu bodźców. Ćwiczenia słuchowe z wykorzystaniem bodźców niewerbalnych stanowią, więc etap wstępny do ćwiczeń słuchu mownego – fonematycznego oraz słuchu fonetycznego, bo uczą czynności identyfikowania i różnicowania bodźców.
 
Przykłady do wyboru:
 
  • Osoba dorosła uderza pałeczką w bębenek lub wybiera inny przedmiot grający lub inny instrument. Wykonuje pojedyncze uderzenia. Zadaniem dziecka jest wrzucić klocek do wiaderka, gdy usłyszy dźwięk. Dziecko siedzi przed osobą dorosłą.
  • Osoba dorosła uderza pałeczką w bębenek lub wybiera inny przedmiot grający lub inny instrument. Wykonuje pojedyncze uderzenia. Zadaniem dziecka jest wrzucić klocek do wiaderka, gdy usłyszy dźwięk. Dziecko siedzi odwrócone plecami do osoby dorosłej.
  • Osoba dorosła uderza pałeczką w bębenek lub wybiera inny przedmiot grający lub inny instrument. Wykonuje pojedyncze uderzenia. Zadaniem dziecka jest klasnąć w rączki, gdy usłyszy dźwięk. Dziecko siedzi przed osobą dorosłą.
  • Osoba dorosła uderza pałeczką w bębenek lub wybiera inny przedmiot grający lub inny instrument. Wykonuje pojedyncze uderzenia. Zadaniem dziecka jest klasnąć w rączki, gdy usłyszy dźwięk. Dziecko siedzi odwrócone plecami do osoby dorosłej.
  • Osoba dorosła uderza pałeczką w bębenek lub wybiera inny przedmiot grający lub inny instrument. Wykonuje pojedyncze uderzenia. Zadaniem dziecka jest podnieść rączki do góry, gdy usłyszy dźwięk. Dziecko siedzi przed osobą dorosłą.
  • Osoba dorosła uderza pałeczką w bębenek lub wybiera inny przedmiot grający lub inny instrument. Wykonuje pojedyncze uderzenia. Zadaniem dziecka jest podnieść rączki do góry, gdy usłyszy dźwięk. Dziecko siedzi odwrócone plecami do osoby dorosłej.
  • Poszukiwanie źródła dźwięku, chowamy np. do szafki pozytywkę a zadaniem dziecka jest odszukać miejsce, z którego dochodzi dźwięk.
  • Poszukiwanie, z której strony dochodzi głos osoby mówiącej. Dziecko siedzi z zamkniętymi oczami a osoba dorosła ustawia się za dzieckiem i mówi do dziecka. Osoba dorosła ustawia się z różnych stron. Zadaniem dziecka jest odwrócić się w stronę osoby mówiącej.
  • Rozpoznawanie, na czym gra osoba dorosła. Najpierw prezentujemy 2 lub 3 instrumenty, nadajemy z nich dźwięk, pozwalamy zagrać na każdym instrumencie dziecku, potem dziecko się odwraca lub zamyka oczy a osoba dorosła gra na wybranym instrumencie i zadaniem dziecka jest zgadnąć, na czym osoba dorosła grała. Jeśli dziecko sobie dobrze radzi z rozpoznawaniem dwóch, trzech instrumentów można dołożyć jeszcze jeden. Jeśli dziecko sobie dobrze radzi z rozpoznawaniem można zwiększyć poziom trudności poprzez zagranie na dwóch instrumentach i zapytanie dziecka o kolejność grających instrumentów.
  • Rozpoznawanie dźwięków otoczenia – dziecko kładzie się wygodnie i bezpiecznie i nasłuchuje przez chwilę dźwięki np. jadący samochód, tykający zegar, klakson samochodu, jadącą karetkę a potem wymienia, co usłyszało.
  • Rozpoznawanie dźwięków typu: darcie papieru, mieszanie łyżeczką w kubeczku, szelest papieru, folii, gniecenie papieru, przelewanie wody, spadanie przedmiotu, odgłos wrzucanego klocka do pojemnika, uderzanie łyżeczką o kubeczek, szklankę, stół, talerzyk, pocieranie dwiema rolkami po ręcznikach papierowych o siebie. Najpierw wybieramy dwa lub trzy przedmioty, prezentujemy dźwięk, jaki dany przedmiot wydaje a potem prosimy dziecko, aby powtórzyło ten dźwięk za pomocą tychże rzeczy a następnie prosimy, aby dziecko zamknęło oczy lub się odwróciło plecami do nas i my wybieramy jeden z dwóch lub trzech przedmiotów, które leżą przed dzieckiem i wydobywamy dźwięk. Zadaniem dziecka jest odgadnąć, który przedmiot miał taki dźwięk. Można zwiększyć liczbę przedmiotów. Można zgadywać kolejność przedmiotów.
  • Rozpoznawanie czy gramy głośno czy cicho, wolno czy szybko, krótko czy długo. Najpierw wybieramy instrument i prezentujemy grę np. gramy głośno na cymbałkach a potem cicho. Zadaniem dziecka jest rozpoznać jak osoba dorosła grała. Tak samo postępujemy z graniem wolno i szybko oraz krótko i długo.
  • Zabawa w rozpoznawanie odgłosów. Przykładowo syczymy jak wąż – „ssssss” i mówimy dziecku, że tak syczy wąż (możemy się wesprzeć obrazkiem węża lub zabawką węża), a po chwili bzyczymy jak osa lub mucha – „zzzzzz” i mówimy, że taki dźwięk wydaje mucha lub osa (możemy się wesprzeć obrazkiem muchy lub osy lub zabawką), kolejno mówimy do dziecka, że teraz położymy przed nim obrazki lub zabawki węża i muchy/osy i będziemy wydawać dźwięk jednego z nich, a zadaniem dziecka będzie wskazać obrazek lub zabawkę tego zwierzęcia, którego dźwięk osoba dorosła wypowiadała. Inne pary dźwięków do wykorzystania:
 
Ø Dzwonek: „dzdzdz” i konik polny: „ccc”,
 
Ø Burza: „rzrzrzrz” i szum drzew: „szszszsz”,
 
Ø Wiertarka: „dżdżdżdż” i odgłos pociągu: „czczczcz”,
 
Ø Szum drzew: „szszszsz” i syczący wąż: „ssss",
 
Ø Burza: „rzrzrzrz” i osa lub mucha: „zzzz”,
 
Ø Odgłos pociągu: „czczczcz” i konik polny: „cccc”,
 
Ø Wiertarka: „dżdżdżdż” i dzwonek: „dzdzdz”,
 
Ø Odgłos wody z węża strażackiego: „śśśś” i syczący wąż: „ssss",
 
Ø Zjeżdżanie: „źźźź” i osa: „zzzzz”,
 
Ø Prośba o ciszę: „ććć” i konik polny: „ccc”,
 
Ø Silnik łodzi: „dźdźdź” i dzwonek: „dzdzdz”,
 
Ø Szum drzew: „szszszsz” i odgłos wody z węża strażackiego: „śśśś”,
 
Ø Burza: „rzrzrzrz” i zjeżdżanie: „źźźź”,
 
Ø Odgłos pociągu: „czczczcz” i prośba o ciszę: „ćććć”,
 
Ø Wiertarka „dżdżdżdż” i silnik łodzi: „dźdźdźdź”,
 
Ø Wiatr: „ffff” i motor: „www”,
 
Ø Wbijanie gwoździa: „bbbb” i pękanie balona: „ppp”,
 
Ø Płukanie gardła: „gggg” i kapanie wody: „kkkk”,
 
Ø Praca maszyny na budowie: „dddd” i kulek uderzających o siebie: „tttt”.
 
  • Można również bawić się z dzieckiem, wypowiadając wyrazy raz poprawnie a raz błędnie i zadaniem dziecka jest sygnalizowanie, który wyraz jest wypowiedziany poprawnie, a który błędnie. Co do sygnalizowania to należy się z dzieckiem umówić jaki to będzie sygnał np. dziecko mówi - dobrze, gdy wyraz jest prawidłowo wypowiedziany a – źle, gdy wyraz jest nieprawidłowo wypowiedziany.
 
Ø Przykładowe wyrazy do wykorzystania: rz – sz, dż – cz, z – s, dz - c
 
Żaba czy szaba
 
Rzeka czy szeka
 
Żona czy szona
 
Szagiel czy żagiel
 
Szaglówka czy żaglówka
 
Szyrandol czy żyrandol
 
Dżem czy czem
 
Dżokej czy czokej
 
Dzungla czy czungla
 
Zapałki czy sapałki
 
Zegarek czy segarek
 
Supa czy zupa
 
Zamek czy samek
 
Dzwon czy cwon
 
Dzban czy cban
 
Kukurydza czy kukuryca
 
Ø Przykładowe wyrazy do wykorzystania: sz – s, cz – c, rz – z, dż – dz
 
Szafa czy safa
 
Szuflada czy suflada
 
Sufelka czy szufelka
 
Syba czy szyba
 
Skoła czy szkoła
 
Sminka czy szminka
 
Kosula czy koszula
 
Czapka czy capka
 
Cekolada czy czeklada
 
Coło czy czoło
 
Czupryna czy cupryna
 
Cajnik czy czajnik
 
Rękawicki czy rękawiczki
 
Pieczarki czy piecarki
 
Rzeka czy zeka
 
Żaba czy zaba
 
Zagiel czy żagiel
 
Żaglówka czy zaglówka
 
Korzenie czy kozenie
 
Żona czy zona
 
Zyrandol czy żyrandol
 
Dżem czy dzem
 
Dzokej czy dżokej
 
Dzungla czy dzungla
 
 
Materiał opracowany na podstawie literatury, materiałów ze studiów, obserwacji i doświadczeń własnych:
 
D. Emiluta Rozya, „ Wspomaganie rozwoju mowy dziecka w wieku przedszkolnym”, Centrum Metodyczne Pomocy Psychologiczno Pedagogicznej, Warszawa 2003.
 
krasnale-p39
misie
zabki
biedronki_icon
sowy

Linki

× Ta strona używa plików cookies. Dowiedz się o celach i zasadach ich wykorzystywania.
Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookies, zgodnie z ustawieniami swojej przeglądarki.